Akcesoria do akumulatorów

Płyty podstawy, uchwyty ścienne i stojaki podłogowe

Ustawione w stos moduły wymagają określonej podstawy i stabilizacji. Płyta podstawy rozkłada obciążenie, poziomuje stos i zazwyczaj zawiera punkt uziemienia oraz wprowadzenie kabli. Uchwyt ścienny mocuje górną część stosu do konstrukcji, aby zapobiec jego przewróceniu, co jest istotne, ponieważ pełna wieża wysokiego napięcia może ważyć ponad 200 kg. Stojak podłogowy stosuje się tam, gdzie ściana nie może przenieść obciążenia lub gdy zestaw znajduje się w pewnej odległości od ściany.

• Płyta podstawy: specyficzna dla marki i modułu. Ustala ona rozstaw stosu, więc płyta z innej serii nie będzie pasować do modułów, nawet jeśli wygląda podobnie.
• Wspornik ścienny: element zapobiegający przewróceniu. Należy dobrać mocowanie do materiału ściany, ponieważ płyty gipsowo-kartonowe i pustaki gazobetonowe wymagają kotew chemicznych lub mocowań przelotowych.
• Podstawa podłogowa: do instalacji wolnostojących lub garażowych, a także w przypadkach, gdy ściana jest fasadą z izolacją i brakuje za nią warstwy nośnej.
• Prześwity: należy zachować określony przez producenta odstęp wokół stosu w celu zapewnienia wentylacji oraz dostępu serwisowego do zacisków.

BMS, jednostki sterujące i moduły rozszerzeń

BMS (system zarządzania baterią) monitoruje napięcie i temperaturę ogniw, balansuje je, egzekwuje limity ładowania i rozładowania oraz raportuje SoC (stan naładowania) do inwertera. W pakietach modułowych jest to często oddzielna jednostka górna lub dolna, nazywana czasem modułem sterującym, jednostką sterowania zasilaniem lub modułem głównym; jeden taki moduł jest wymagany na stos. Pojedyncze moduły znajdujące się pod nim zawierają jedynie ogniwa.

• Jeden sterownik na stos: dodawanie modułów nie oznacza dodawania sterowników, ale przekroczenie maksymalnej liczby modułów wiąże się z koniecznością stworzenia drugiego stosu z własnym sterownikiem.
• Moduły rozszerzeń muszą być zgodne z istniejącymi modułami pod względem typu, pojemności, a w praktyce także wieku. Mieszanie starego i nowego modułu w jednym ciągu oznacza, że cały ciąg będzie pracował zgodnie z możliwościami najsłabszej grupy ogniw.
• Firmware: po dodaniu modułu należy zaktualizować BMS i inwerter, aby nowa pojemność została rozpoznana, a algorytm balansowania ją objął.
• Monitorowanie: sterownik zasila również portal monitorujący danymi z ogniw, więc brak jednostki lub jej błędna konfiguracja oznacza brak widoczności systemu.

Kabel komunikacyjny: CAN lub RS485 i dlaczego układ pinów ma znaczenie

Bateria i inwerter wymieniają informacje o napięciu, prądzie, temperaturze, SoC oraz dopuszczalnych limitach ładowania i rozładowania za pomocą łącza szeregowego. Dominują dwie warstwy fizyczne. CAN (zazwyczaj CAN 2.0B przy 500 kbit/s) jest częstszym wyborem w nowoczesnych pakietach wysokiego napięcia i przesyła ustrukturyzowany zestaw komunikatów. RS485 (Modbus RTU) występuje w wielu systemach niskonapięciowych 48 V oraz w starszym sprzęcie. To, który standard obowiązuje, zależy od zestawienia urządzeń, a nie od decyzji instalatora.

Złącze to prawie zawsze RJ45 i właśnie w tym tkwi pułapka. Obudowa jest standardowa, ale przypisanie pinów już nie: jeden producent przypisuje CAN High i CAN Low do pinów 4 i 5, inny do pinów 1 i 2, a jeszcze inny wykorzystuje to samo gniazdo do RS485. Standardowy kabel sieciowy Ethernet fizycznie wskoczy na miejsce, ale nie nawiąże komunikacji, a w najgorszym przypadku poda napięcie na niewłaściwy pin. Należy używać kabla dostarczonego z baterią lub zamiennika od producenta, zachować krótką długość przewodu, poprowadzić go z dala od prądowych kabli DC oraz ustawić przełączniki adresowe DIP i rezystor terminujący zgodnie z instrukcją.

Kable zasilające, szyny zbiorcze, moment dokręcania zacisków i zabezpieczenia DC

Okablowanie zasilające między modułami jest dostarczane w dopasowanych zestawach z odpowiednim przekrojem, właściwą długością i fabrycznie zaciskanymi tulejkami. W przypadku zestawów wieżowych moduły są często łączone za pomocą sztywnych szyn zbiorczych zamiast kabli. Oba rozwiązania przenoszą pełny prąd zestawu, więc słabe połączenie stanie się problemem termicznym na długo przed tym, zanim wystąpi awaria elektryczna.

Obwód baterii wymaga również własnych zabezpieczeń i własnego rozłącznika, dobranego do prądu stałego (DC), a nie przemiennego (AC). Urządzenie przeznaczone do prądu AC w obwodzie DC nie może niezawodnie przerwać łuku elektrycznego, ponieważ nie występuje przejście przez zero, które pomogłoby go zgasić. Należy użyć dedykowanego wyłącznika DC lub bezpiecznika z holderem o napięciu znamionowym wyższym niż maksymalne napięcie zestawu, dopasowanego do maksymalnego prądu baterii inwertera.

• Przekrój wynika z natężenia prądu, a nie z preferencji. Zestaw 48 V pobiera w przybliżeniu czterokrotnie większy prąd niż zestaw 400 V przy tej samej mocy, dlatego systemy niskonapięciowe wymagają wyraźnie grubszych przewodników i krótszych przebiegów.
• Moment dokręcania: każdy zacisk należy dokręcić skalibrowanym kluczem dynamometrycznym do wartości podanej w instrukcji, zazwyczaj w zakresie od 2 do 8 Nm, w zależności od rozmiaru śruby. Niedokręcone połączenia iskrzą i przegrzewają się, natomiast zbyt mocno dokręcone mogą zerwać gwint lub odkształcić szynę zbiorczą. Należy sprawdzić dokręcenie podczas pierwszej konserwacji, ponieważ połączenia śrubowe luzują się po cyklach termicznych.
• Polaryzacja i kolejność: podłączaj zgodnie z dokumentacją – zazwyczaj najpierw komunikację, potem DC, a na końcu włącz zasilanie. Odwrócenie polaryzacji na wejściu baterii jest błędem nieodwracalnym.
• Wyłącznik DC lub bezpiecznik: napięcie znamionowe powyżej najwyższego napięcia zestawu, prąd znamionowy powyżej ciągłego prądu roboczego i poniżej dopuszczalnego prądu kabla. Materiały eksploatacyjne i obudowy dla strony DC znajdują się w sekcji materiałów do instalacji elektrycznych.
• Rozłącznik: widoczny, blokowany mechanicznie odłącznik między baterią a inwerterem, wymagany dla bezpiecznego serwisowania i dostępu straży pożarnej.
• Uziemienie: połącz obudowę, płytę podstawową i ramę zestawu z główną szyną uziemiającą za pomocą określonego przewodnika. Jest to funkcja ochronna, a także element, który sprawia, że monitorowanie izolacji w inwerterze działa prawidłowo.
• Ochrona przeciwprzepięciowa: gdy przebieg DC jest długi lub opuszcza budynek, dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie ogranicznika przepięć DC typu 2 w obwodzie baterii.

Boxy backupowe, przełączniki transferowe, czujniki i obudowy

Box backupowy to akcesorium po stronie AC, które umożliwia systemowi hybrydowemu pracę w trybie wyspowym w przypadku awarii sieci. Zawiera on automatyczny przełącznik transferowy (ATS)<\/strong>, który w ciągu milisekund odłącza system od sieci, izoluje wyjście off-grid inwertera od sieci (aby nie eksportować napięcia do martwej linii) i ponownie łączy system, gdy sieć odzyska stabilność. To właśnie ten element zmienia system autokonsumpcji w system zasilania awaryjnego.

• Zasilanie awaryjne całego domu polega na umieszczeniu całej rozdzielnicy za skrzynką backupową. Rozwiązanie wygodne w użytkowaniu, jednak każde obciążenie musi wówczas mieścić się w mocy wyjściowej falownika w trybie off-grid.
• Zasilanie awaryjne częściowe zasila oddzielną rozdzielnicę awaryjną z wybranymi obwodami: oświetleniem, gniazdkami, kotłem, zamrażarką, pompą ciepła. Tańsza i znacznie łatwiejsza do prawidłowego dobrania pod kątem mocy.
• Czujniki temperatury pozwalają systemowi BMS obniżyć moc ładowania lub całkowicie je zatrzymać w niskich temperaturach. Ładowanie pakietu LiFePO4 w temperaturze poniżej 0 °C uszkadza ogniwa, dlatego jest to element zabezpieczający, a nie opcjonalny dodatek.
• Obudowy z określonym stopniem ochrony IP pozwalają na montaż w garażach, budynkach gospodarczych i na ścianach zewnętrznych. Należy sprawdzić stopień ochrony IP oraz zakres temperatur pracy, ponieważ obudowa IP66 nie chroni pakietu przed wychłodzeniem.

Szybkie porównanie akcesoriów

Przesuń tabelę w lewo